Wirtualna implantacja umożliwia wybór prawidłowej długości, średnicy, osi i głębokości implantu. Pozwala ocenić kość, przebieg struktur anatomicznych oraz relację implantów z planowaną odbudową. Nie gwarantuje jednak, że podczas zabiegu wiertło i implant znajdą się w identycznym miejscu.

Między projektem a kością pacjenta znajdują się kolejne etapy: pozyskanie danych, segmentacja, połączenie skanów, konstrukcja szablonu, druk 3D, postprocessing, osadzenie prowadnicy, tolerancje tulei i narzędzi oraz sama procedura chirurgiczna.

ASKLEPIOS GUIDE został opracowany po to, aby te etapy tworzyły jeden kontrolowany system. Projekt, prowadnica, instrumentarium i przyszła praca protetyczna nie są przygotowywane oddzielnie.

Dodatkowe piny mocujące wydłużają procedurę, wymagają kolejnych miejsc ingerencji i same muszą zostać prawidłowo zaplanowane. Dlatego w ASKLEPIOS GUIDE dążymy do uzyskania stabilności przez geometrię samego szablonu.

W zależności od warunków wykorzystujemy rozległe podparcie zębowe, zębowo-śluzówkowe, śluzówkowe albo oparte na wcześniej zweryfikowanej protezie referencyjnej. Projekt ma zapewniać:

• jednoznaczny tor osadzenia,
• dużą powierzchnię podparcia,
• brak kołysania i rotacji,
• kontrolę wzrokową prawidłowego położenia,
• dostęp dla narzędzi oraz chłodzenia.

W odpowiednio zakwalifikowanych przypadkach pozwala to uniknąć dodatkowych pinów. Decyzję podejmuje się jednak dopiero po ocenie anatomii, rodzaju podparcia i klinicznej próbie stabilności szablonu.

W pełnołukowej implantoprotetyce położenie implantów wpływa na kanały śrubowe, geometrię łączników, rozstaw podpór, długość wsporników, dostęp higieniczny i rozkład obciążeń.

Dlatego plan rozpoczyna się od przyszłych zębów. Dopiero później wyznaczamy pozycje implantów możliwie zgodne z:

• długimi osiami planowanej odbudowy,
• dostępną objętością kości,
• bezpiecznym dystansem od struktur anatomicznych,
• równomiernym rozmieszczeniem podpór,
• prostym i serwisowalnym połączeniem protetycznym.

Równoległe implanty nie są celem samym w sobie, ale w odpowiednich warunkach upraszczają tor wprowadzenia, konstrukcję mostu oraz osiowe przenoszenie obciążeń.

Szablon nie przyspiesza zabiegu przez pomijanie kontroli. Przyspiesza go dlatego, że kluczowe decyzje zostały podjęte i zweryfikowane wcześniej.

W prawidłowo przygotowanym przypadku ograniczamy śródoperacyjne pomiary, wielokrotne korekty osi, rozległe odsłanianie pola oraz oczekiwanie na wykonanie pracy protetycznej po implantacji.

W naszych doświadczeniach z wybranymi odbudowami pełnołukowymi etap chirurgiczny realizowany z dopracowanym szablonem może być nawet około pięciokrotnie krótszy niż analogiczna procedura wykonywana bez prowadnicy. Jest to obserwacja własna, zależna od anatomii, zakresu ekstrakcji, liczby implantów, koniecznych augmentacji i rodzaju planowanej odbudowy — nie gwarancja dla każdego przypadku.

Nie chodzi o samo założenie protezy tymczasowej po nieplanowanym zabiegu. W naszym modelu plan chirurgiczny i protetyczny powstają przed implantacją, a gotowa odbudowa jest przygotowana na podstawie zatwierdzonych danych.

W dniu zabiegu wykonujemy:

• kontrolę osadzenia szablonu,
• prowadzone przygotowanie łoży implantów,
• wprowadzenie implantów zgodnie z planem,
• ocenę stabilności pierwotnej,
• weryfikację pasowania pracy oraz kanałów śrubowych,
• kontrolę zwarcia i montaż odbudowy.

Jeżeli stabilność, warunki tkanek lub pasowanie nie spełniają kryteriów, plan musi przewidywać rozwiązanie alternatywne. Bezpieczeństwo biologiczne i mechaniczne ma pierwszeństwo przed terminem „w jeden dzień”.

Przed zabiegiem sprawdzamy nie tylko wygląd wydruku, lecz cały związek między planem, prowadnicą i narzędziami.

Zakres kontroli obejmuje:

• zgodność wersji danych i projektu,
• powierzchnie podparcia oraz brak kolizji,
• stabilność i brak kołysania na modelu i klinicznie,
• pozycje, średnice i wysokości tulei,
• offsety dla wierteł, prowadników i implantów,
• dostęp dla instrumentarium oraz chłodzenia,
• zgodność kanałów śrubowych z przygotowaną pracą,
• identyfikowalność materiału, drukarki i postprocessingu.

Szablon nie zastępuje chirurga. Pozwala mu powtarzalnie zrealizować wcześniej zatwierdzony plan i szybciej rozpoznać sytuację, w której należy od niego odstąpić.