Belka nie jest automatycznie najlepszym mocowaniem dla każdego pacjenta. W trudnych warunkach może jednak zaoferować istotne korzyści konstrukcyjne:

• splintuje implanty i tworzy jeden układ retencyjny,
• ustala wspólny tor zakładania protezy,
• pozwala indywidualnie rozmieścić retencję,
• umożliwia wykonanie metalowego wzmocnienia protezy wokół matryc,
• ułatwia kontrolowaną wymianę zużywających się elementów retencyjnych.

Mocowania punktowe mogą wymagać mniej przestrzeni pionowej, być prostsze ekonomicznie i łatwiejsze do czyszczenia w określonych warunkach. Wybór zależy od:

• położenia i równoległości implantów,
• dostępnej wysokości protetycznej,
• siły retencji potrzebnej pacjentowi,
• sprawności manualnej i możliwości higieny,
• stanu istniejącej protezy oraz możliwości jej wzmocnienia.

Najpierw określamy pozycję zębów, wysokość zwarcia, objętość przyszłej protezy i dostępne miejsce dla belki. Dopiero potem wybieramy optymalne pozycje implantów.

CBCT i ASKLEPIOSguide pomagają wykorzystać bezpieczną strefę przednią żuchwy, zachowując odległość od otworów bródkowych oraz przebiegu nerwów.

Po osteointegracji pozycje implantów są rejestrowane cyfrowo. Belka nie jest dopasowywana „na oko”, lecz projektowana do konkretnych implantów i konkretnej protezy.

Element konstrukcyjny i retencyjny

• biozgodny metal o wysokiej odporności korozyjnej,
• mniejsza masa niż w przypadku wielu stopów CoCr,
• możliwość projektowania CAD/CAM,
• wytwarzanie CNC lub przyrostowe z kontrolowanym postprocessingiem,
• powierzchnie funkcjonalne wymagające precyzyjnego wykończenia.

Kontrolowany element zużywalny

• utrzymują protezę na belce,
• ich retencję dobiera się do sprawności pacjenta,
• z czasem mogą wymagać wymiany,
• muszą być osadzone w odpowiednio wzmocnionej protezie,
• nie mogą wymuszać niekontrolowanego toru zakładania.

Warstwa funkcjonalna i estetyczna

• odtwarza zęby, utracone tkanki i wysokość dolnego odcinka twarzy,
• musi mieć miejsce dla belki oraz matryc,
• wymaga wzmocnienia w osłabionych strefach,
• pozostaje możliwa do podścielenia i naprawy,
• jej zwarcie ogranicza destabilizujące siły boczne.

Randomizowane badania porównujące protezy dolne stabilizowane dwoma implantami z protezami konwencjonalnymi wykazywały poprawę satysfakcji, stabilności oraz jakości życia związanej ze zdrowiem jamy ustnej.

Wieloletnie obserwacje potwierdzają, że dwa implanty mogą stanowić przewidywalną retencję protezy żuchwy. Nie oznacza to jednak braku potrzeby kontroli, profilaktyki i serwisu protetycznego.

Badania wykazują, że zarówno implanty połączone belką, jak i mocowania niesplintowane mogą funkcjonować długoterminowo. Wybór belki uzasadniamy geometrią, stabilnością protezy, przestrzenią protetyczną i możliwością serwisowania, a nie hasłem o uniwersalnej przewadze.

Opis wysokości i szerokości dostępnej kości, przebiegu nerwów, dotychczasowej protezy oraz problemów funkcjonalnych pacjenta.

Pozycje implantów, pasywne dopasowanie, geometria belki, przestrzeń dla matryc, wzmocnienie protezy i kontrola powierzchni.

Stabilność w jamie ustnej, wygląd twarzy i uśmiechu oraz sposób czyszczenia belki, implantów i wnętrza protezy.

• bezzębna żuchwa i wieloletnie użytkowanie protezy całkowitej,
• znaczny zanik wyrostka i mała stabilność protezy dolnej,
• ból śluzówki, otarcia, konieczność stosowania kleju,
• trudność w mówieniu i spożywaniu twardszych pokarmów,
• dostępna kość w bezpiecznym odcinku przednim żuchwy,
• potrzeba rozwiązania prostszego i mniej rozległego niż stały pełny łuk,
• gotowość do zdejmowania protezy i codziennej higieny.

• gdy dwa implanty nie mogą być bezpiecznie umieszczone,
• gdy warunki szczęki górnej wymagają większej liczby podpór,
• gdy pacjent nie jest w stanie samodzielnie zdejmować i czyścić protezy,
• gdy oczekiwane jest rozwiązanie całkowicie stałe,
• gdy brakuje przestrzeni na belkę, matryce i prawidłową protezę,
• gdy aktywna choroba, palenie lub brak higieny zwiększają ryzyko,
• gdy konieczne są dodatkowe procedury przygotowawcze.